Lieve Allemaal,

Het afgelopen jaar heb ik veel van me afgeschreven...in eerste instantie omdat ik een blog wilde bijhouden, op mijn actiepagina van Alpe d'HuZes, later om iedereen op de hoogte te willen houden van hoe het hier thuis gaat, maar uiteindelijk omdat ik er behoefte aan heb, mijn verhaal, mijn emotie, mijn ervaring en beleving van me af te schrijven.

Dat schrijven wil ik blijven doen, omdat het goed voelt, omdat het helpt orde te scheppen in de chaos van mijn hoofd, omdat ik op deze manier dingen verwoord krijg die ik zo niet zo makkelijk kan zeggen, om voor mezelf iets te bewaren uit de periode die ik nu doormaak, waar ik later op terug kan kijken...

Ook aan mijn actiepagina komt een keer een eind, bij de afronding van Alpe d'HuZes 2013, in oktober...maar ook dan wil ik een plekje hebben om mijn verhaal kwijt te kunnen...

http://leef.blogse.nl/

is mijn blog...mijn plekje waar ik alles wat ik tot nu toe gepost heb naartoe heb verhuisd en waar ik vanaf nu mijn berichtjes wil gaan plaatsen.

Lees hieronder gerust eens verder...

Hoop jullie hier nog eens 'te zien'!

Liefs Kim

ps. Ik vind het leuk om jullie reacties te lezen, dus laat er gerust af en toe eentje achter ;-)

Haar antwoord was duidelijk: 'Nee'


De afgelopen weken komt het steeds weer voorbij in de krant en op internet: de uitzending van Zembla over opvoeden, artikelen als ‘Nee hoeft geen nee te blijven’ of juist ‘Opvoeden is vaker nee-zeggen. Laat dat nou precies zijn wat mij als mens, moeder en kindercoach steeds bezig houdt…

 

Haar antwoord is duidelijk: ‘nee!’

Het is een gewone maandagmiddag als Isa haar zwemles heeft. De groep ligt nog met de stagiaire in het water, spelend, de laatste vijf minuten. De juf loopt nog even haar kantoortje in en spreekt me in de loop naar de kleedhokjes aan: “ Het is me er een, die van jullie, ik zeg haar net:  “nog één baantje”, maar ze kijkt me aan en zegt heel zelfverzekerd: ‘Nee’.

Ik blijf staan en kijk bijna stralend naar de juf: “Ik vind het heerlijk dat ze dat doet!”

Ook de juf is duidelijk, kinderen mogen alles tegen haar zeggen, maar géén nee! Ze vertelt over haar waarden ‘consequent zijn’ en ‘luisteren’, maar ook dat ze vandaag gewild had de opmerking over dat ene baantje niet gemaakt te hebben, nu móest ze de strijd aangaan…

Wat volgde was een gesprek over kinderen en nee-zeggen, twee op ’t eerste gezicht totaal  verschillende visies die elkaar toch ergens vinden…

Als kind en zelfs als volwassene zei ik nooit nee. Dat durfde ik niet. Ik voelde haarfijn aan wat de verwachtingen van anderen waren en probeerde daar zo goed mogelijk aan te voldoen. Niet meer wetend wie ik was, wat ik vond, wat ik wilde en uiteindelijk een burn-out waren voor mij het gevolg. In de afgelopen jaren heb ik veel geleerd als het daarom gaat en één daarvan is het nee-zeggen.  Niet als ‘nee’ om me af te zetten tegen, maar gewoon als keuze die het beste voelt voor mij en mijn gezinnetje, het mag duidelijk zijn dat overal ‘ja’ op antwoorden echt niet haalbaar is.

Nu heb ik dus een meisje wat dat ook heel goed kan. Ze weet wat ze wil (en wat niet)en ze is duidelijk in haar communicatie op een,  voor een vier-jarige, behoorlijk correcte manier… Wat waren haar opties?

Ze moet nog één baantje zwemmen, maar ze wil niet…


  • Ja zeggen en het doen, ‘want je moet luisteren’, maar zelf last hebben van het niet uiten van wat ze zelf wil.

  • Ja zeggen,  eventueel beginnen en zodra de juf met anderen bezig is stoppen en gaan spelen.

  • Boos worden, dwars en tegendraads of het op een huilen zetten.

  • Nee zeggen, want dat is zoals ze het op dit moment zelf voelt.

Ik ben oprecht blij dat Isa nu kan kiezen voor de laatste optie en nee antwoordt als dat is wat haar gevoel haar ingeeft, wat niet wil zeggen dat ze dat baantje niet hoeft te zwemmen…dat weet ik niet.

 

Wat er op dat moment in het zwembad gebeurt is tussen haar en haar juf. Hoe het uitpakt is ook tussen hen. Als de juf besluit consequent te zijn en ‘de strijd’ aangaat voor dat laatste baantje is dat prima, zij is de juf, zij kan het beste bepalen of het nodig is dat dat ene baantje nog gezwommen wordt en nagaan wat (voor haar) het belang ervan is. Isa kan er alleen maar van leren. Zij mag nee zeggen, maar mag ook leren wat dat met anderen doet en hoe zij daarop reageren. Dat kan ze alleen leren door het te doen op verschillende momenten, bij verschillende personen en te ervaren wat voor reactie ze krijgt. Door die ervaring leert ze ieders grenzen kennen en bepaalt ze vanzelf of ze nee zegt of het toch maar wel doet.

 

Als moeder sta ik achter haar, sta ik achter het feit dat ze nee zegt en zal ik er voor haar zijn om haar op te vangen, als ze boos is of verdrietig. Ik zal naar haar luisteren, horen wat ze zegt of met haar meevoelen, zal ik doen wat binnen mijn mogelijkheden ligt om goed voor haar te zorgen… zónder oordeel… ook als dat betekent dat ik nee tegen haar zeg om trouw te blijven aan mezelf, zelfs als dat betekent dat mijn nee een ja wordt, na Isa gehoord te hebben.

 

Want wat je visie ook is, consequent, meegaand, straffend of belonend, er is geen handleiding voor het grootbrengen van kinderen. Ik ben ik en mijn grenzen en reacties zijn anders dan van Isa haar zwemjuf of ieder ander persoon en zij heeft ons allen nodig op onze eigen manier, met onze grenzen, te kunnen ervaren, te kunnen leren, wie zij zelf is.


'Wat gebeurt er mij, als jij doodgaat mama?'

‘Ik vind jou zo lief mama, dat ik jou nooit meer wil missen.’

Een zinnetje dat de afgelopen maand keer op keer terugkomt als ik mijn dochtertje Isa van 4 in bed leg. Vaak gaat ze verder met: ‘Ik laat jou nooit meer los, dan ben ik altijd bij jou.’ of vraagt ze me om nog wat water en of ik even bij haar kom zitten…

 

Vandaag kijkt ze me aan met haar grote donkerbruine kijkers: ‘Mama wat gebeurt er met mij als jij doodgaat?’ Ook een vraag waar ze al langer mee bezig is en waar we het samen met kleine beetjes over gehad hebben…

 

Isa is nu net vier, ze is een vrolijke kleuter die graag naar school gaat. Ze vindt het heerlijk dat ze op school kan spelen met andere kinderen, wat zou ze dat graag thuis ook kunnen met een broertje of zusje. Ze heeft in de afgelopen maand al snel opgemerkt dat veel andere kinderen broertjes en zusjes hebben en vertelt dat zij dat ook zo graag wil, net als een papa!

 

Isa heeft natuurlijk ook een papa, maar haar papa ging anderhalf jaar geleden dood. Net voordat ze 3 jaar werd. Nu haar wereld op school zoveel groter wordt, ze veel kinderen leert kennen die een mama en een papa hebben en vaak ook nog broertjes en/of zusjes, komt er veel in haar los. Vragen over het waarom en de toekomst, ideeën en oplossingen om toch een broertje of zusje te kunnen krijgen, het verlangen om nu al groot te zijn, enorm boze uitbarstingen om kleine dingen en heel erg veel intens verdriet… met vlagen komt het allemaal naar boven…

 

Ze blijft me aankijken en zegt weer: ‘Mama ik wil dat jij altijd bij me blijft, ik wil dat jij nooit doodgaat…’

Ik probeer het me voor te stellen:

Je bent 4 jaar

helemaal afhankelijk van je ouders

van je mama

en tegelijk besef je ‘als papa dood kan gaan, kan dat ook mama gebeuren’

en ik dan?

 

Ik besluit mijn gevoel te volgen en vertel haar dat ik heel graag bij haar wil blijven, dat ik ontzettend veel van haar hou en hoop  dat ik nog heel lang bij haar zal zijn, dat ik heel  oud mag worden, dat ik mag zien hoe Isa groter wordt, hoe zij mama wordt en dat ik oma mag zijn, maar dat ik natuurlijk ook een keer dood zal gaan.

Ze kijkt me aan: ‘Mama, maar wat als jij doodgaat en ik nog klein ben?’

Ik kijk in haar ogen: ‘Wat zou jij graag willen, bij wie zou jij graag willen zijn als mama dood zou gaan?’

Haar blik veranderd en ze antwoordt resoluut: ‘Bij opa en oma.’ Waarna ik meteen de twijfel weer terug zie in haar blik: ‘Zou dat mogen van opa en oma?’

Ik bevestig haar vraag, ik weet immers zeker dat opa en oma met liefde en plezier voor haar zouden zorgen, maar besef me ook dat het geen vraag is die ik kan beantwoorden. Samen besluiten we het later aan opa en oma te vragen, zodat ze het ook zeker weet van hen zelf.

 

Wanneer Isa lekker gaat liggen om rustig te gaan slapen merk ik wat het met mij doet…

Net 4 jaar en zo’n grote wezenlijke vragen…

Er gaat zoveel door haar hoofd, door haar lijfje…

‘Waarom duurt het zolang voordat ik groot ben, mama. Ik kan nog geen auto rijden en dan moet ik helemaal naar oma lopen als jij er niet meer bent’

‘Ik kan met niemand spelen thuis, alleen met jou. Ik kan noooit meer met papa spelen’

‘Mama als jij jongenskleren aandoet en ik meisjeskleren, dan ben ik de mama en jij de papa en krijgen wij samen nog een kindje’

‘Mama, wanneer heb jij weer een papa?’

‘Mama als jij doodgaat waar ga je dan naar toe? Waar is papa dan? En wat als wij allebei tegelijk doodgaan?’

 

Ik heb niet alle antwoorden voor haar, ik kan alleen naar haar luisteren en  samen met haar kijken naar de gedachten in haar hoofd, samen kijken of Isa een eigen antwoord heeft op haar vragen. Ik kan er nu voor haar zijn, haar troosten en haar de ruimte geven echt boos te mogen zijn…

 

En dan is dit nog maar het topje van de ijsberg…

 

 

Voor Jullie,

Voor jullie,

Omdat ik jullie heel graag met me meeneem het nieuwe jaar in.

Omdat we al zoveel samen deelden.

Omdat ik nog heel veel mooie momenten met jullie wil meemaken.

Omdat ik fijn vind jullie om me heen te hebben als ik het nodig heb.

Omdat ik er voor je wil zijn als het nodig is.

Omdat jullie mijn leven kleur geven.

Omdat ik van jullie hou

en echt niet meer wil missen…

 

En voor jullie,

Omdat jullie in mijn leven kwamen.

Omdat jullie me verrasten.

Omdat de ontmoeting met jullie zo bijzonder was

en zo bijzonder voelde…

Omdat ik het fijn zou vinden als jullie zouden blijven.

Om samen met jullie van 2015 een net zo bijzonder, mooi jaar te maken!         

 

Voor jullie,

Omdat ik jullie wil danken voor alle momenten samen

die met een lach en met een traan.

Omdat ik jullie loslaat en mijn eigen weg vervolg.

Omdat ik jullie het allerbeste wens.

 

En voor jullie,

Omdat mijn deur openstaat.

Omdat je van harte welkom bent.

Omdat ik nieuwsgierig ben naar wie je bent

en graag van elkaar wil leren.

Omdat ik geniet van bijzondere ontmoetingen.

Omdat ik het geweldig zou vinden jóú te leren kennen.

 

En ook voor mij,

Dat ik verder ga

blijf groeien en blijf leren.

Dat ik jullie om me heen mag voelen

van verder weg of heel dichtbij.

Dat ik mijn wens in vervulling breng

en mag doen waar ik zo gelukkig van word.

Dat ik mijn hart blijf volgen…

en geniet!

 

Een bijzonder mooie start van het nieuwe jaar gewenst!

Een onweersbui

Alweer twee weken op ons vertrouwde plekje, op onze camping La Source, aan ons meer Lac de st. Croix, in ons dorp Les Salles sur Verdon, met onze 'oude vertrouwde' en 'nieuwe' buurtjes... alles is weer zoals het was, zo het hier hoort te zijn.. en toch is alles, echt álles zo ontzettend anders...

Het is nu vrijdagavond, een uur of 9... Isa slaapten de lucht kleurt regelmatig fel oranje, rood en roze, gevolgd door een flinke bliksem... een heftige onweersbui als vanouds...eentje waarvoor ik nietbinnenwil blijven, maar juist buiten 'de kracht van de natuur' wil bewonderen, genietend van het schouwspel. De regen isvoor mij ook op z'n plek. Want hoewel ik als twee weken geniet van het híer zijn, heeft het hier zijn voor mij toch ook een hele andere kant en betekenis gekregen.

Twee jaar geleden waren we hier 5 weken, 5 weken, want het kon wel eens de laatste keer zijn. Hoewel we het vorig jaar niet zagen aankomen, was dat inderdaad de laatste keer samen. Op zijn laatste dag beloofde ik Stefan dat ik terug zou gaan met Isa, iets wat ik mezelf al eerder beloofde. Vaak heb ik aan Conny gedacht, haar camper staat ook dit jaar weer trouw op nr. 1. Al 14 jaar komt zij 'alleen' terug... daar had ik altijd zoveel respect voor... nu hielp het me... dat kan ik ook...

Toch... de aankomst...het open gaan van de slagboom en echt de camping op rijden... ik vond het lastig, emotioneel, hier stond ik dan met Isa en vouwwagen... alleen... Het was fijn er weer te zijn, het was fijn hier te zijn, ik was trots op mezelf, het hele stuk dat ik gereden had, ik was trots op Isa, ze heeft het zo ongelooflijk goed gedaan!

Het was zo fijn oude, lieve bekenden na twee jaar weer te zien en te spreken, maar daarbij hoort ook het afscheid nemen. Iets wat ik altijd al lastig vond, maar wat nu op een andere manier nog moeilijker blijkt..

De avonden voor de tent, alleen, als Isa slaapt, ze zijn anders. Ik ga en wil niet constant op rak zijn en bij anderen zitten, maar ik mis het gewoon samen voor de tent zitten. Het zien van alle gezinnen en koppels samen, met een boek of een wijntje voor de tent, dat doet toch wel veel met me.

Nu ik hier ben, waar wij beiden graag waren, waar ik nu de rust weer vind en de energie om dat gevoel toe te kunnen laten, komt het allemaal extra binnen. Dat voelen, het toelaten doet pijn, maar brengt ook een glimlach omdat ik weet dat dit is wat ik zo hard nodig heb nu. Voelen waar ik sta, ervaren, beseffen hoe het nu is en wat dat met mij doet. Er dwars doorheen en nu eens niet te veel vluchten in afleiding of me volledig in mezelf terug trekken en het contact, wat zo belangrijk voor me is, 'ontwijken'... in ieder geval niet opzoeken. Hier op de camping ga ik het contact juist weer aan en voel ik weer hoe fijn het is zo'n mooie, lieve mensen te ontmoeten en te mogen leren kennen. Ieder draagt zijn eigen verhaal met zich mee en ik merk dat ik me weer kan laten raken...

En geraakt werd ik deze week...meerdere malen...

...door een mooie vrouw, wat gesloten, onopvallend en tegelijkertijd toch zo zichtbaar, met kort, heel kort grijs haar, alsof het net weer groeide. De laatste dagen van hun vakantie speelde Isa met haar dochtertje. Het contact wat groeide voelde goed, voelde echt... het blijf bijzonder dat te mogen ervaren. Een emailadres voor het uitwisselen van de foto's, een mogelijkheid tot contact, een zoekopdracht op facebook, een vriendschapverzoek...een foto...dezelfde stralende ogen en lach...nu met een mooie bos, lang bruin haar...

Shit... zou het zijn wat ik denk, wat ik al steeds voelde??

Het houdt me bezig, terwijl er vanalles door mijn hoofd tolt in gedachten komt er een berichtje binnen. Mail van Drs. Oosten, Astrid, onze arts in het Daniël. Ze heeft tijd gevonden voor haar 'brief voor Isa'. De tweede die Isa krijgt, zoals Stefan dat nog zo graag wilde van alle vrienden, familie en bekenden. Ik word geraakt door haar mail, haar reactie op mijn blog, hier, word ik weer meegenomen naar de momenten die ik beschreef en het gevoel wat ik had. Haar brief voor Isa... weer geraakt door haar woorden over ons, nu voor Isa...

Ik voel wat dit alles met me doet en geniet van de regen en het onweer. Het uit wat ik voel van binnen, een botsing van gevoelens nu ik weer hier ben: genieten/plezier en verdriet, mezelf, mijn hart weer openen en afscheid nemen, samen zijn en toch alleen... de zon en de regen...de regen die me terug brengt bij mezelf en laat schrijven, hier, nu, nu alles zo hetzelfde en toch zo anders is... en toch... het is goed zoals het is...

Geland

Zaterdag 28 juni alweer, dat wil zeggen dat ik alweer 3 weken terug ben van de Alpe en tot nu toe nog geen woorden kon vinden voor de week die ik daar beleefd heb...

Alpe d'HuZes...vooraf zou het de laatste keer worden, klaar om af te sluiten, klaar om door te gaan, klaar om...tja ik weet het eigenlijk niet...misschien was het eigenlijk 'klaar met' het hele verwerkingsproces waar ik middenin zit, klaar met alle veranderingen, klaar met alles en iedereen wat maar gewoon door blijft gaan op volle toeren, klaar met de dip waar ik inzat en even niet uit kon komen, klaar met door willen gaan, maar stilstaan voor mijn gevoel, klaar met het moe en op zijn, klaar met alleen zijn, klaar met alles zelf doen, klaar met alles... weer gewoon, gewoon willen zijn, wetend dat nooit alles meer gewoon, gewoon zal worden, klaar met vechten, maar niet weten hoe je moet stoppen en het niet meer moet doen...

 

Met de keuze van Isa om mee te gaan, mee omhoog te willen gaan was ik echter ook klaar vóór de Alpe... nu nog terugkijkend kan ik maar moeilijk woorden vinden voor de week die ik daar weer beleefd heb. De intensiteit waarmee ik genoten heb. Veel mensen hebben vragend opgemerkt dat het dit jaar toch wel heel anders geweest moet zijn. En ja, het was dit jaar heel anders, maar geen enkel jaar dat ik Alpe d'HuZes ervaren heb is hetzelfde geweest. Wat was het heerlijk om al die lieve mensen weer even allemaal weer heel dicht om je heen te voelen, precies dáár, op onze berg. Om te voelen dat ik het niet alleen hoef te doen, om te beseffen dat ik niet alleen ben, maar heel veel mooie mensen om me heen heb die er zijn. 'Er zijn', twee woorden die Alpe d'HuZes zoveel betekenis gegeven heeft, samen, met elkaar... Het daar zijn, de hele week boven op de top van die bijzondere berg deed me zoveel goed, dat ik sinds lange tijd weer echt kon voelen wat er allemaal wel is.

Natuurlijk was het anders dit jaar, maar dáár, sámen, mag dat gevoel er gewoon zijn en mag en kan ik het delen met zoveel lieve anderen, en juist daarom kon ik zo intens genieten.

 

Genieten van het uitzicht vanaf mijn balkon, uitkijkend op het Palais des Sport en de finish.

Genieten van heel veel lieve vrienden in de buurt.

Genieten van Isa.

Genieten van de avonden in het Palais des Sport, de opening, de uitreiking van de Bas Mulder Award door Esther, de bezinningsbijeenkomst, de liedjes van Maarten en Margriet, de verhalen van de andere deelnemers.

Genieten van de rust.

Echt intens genieten...

 

Echt intens genoten heb ik ook van mijn eerste beklimming samen met Esther. Vanaf onze start om half 5 tot onze aankomst rond kwart voor 10...

Genoten van rust op de berg,

Genoten van de eindeloze slinger van licht de berg omhoog,

van alle kaarsjes in al die bochten,

genoten van de vogeltjes die wakker werden,

van de opkomende zon,

Genoten van het samen wandelen, zo licht, zo gemakkelijk, alsof je de gedragen wordt, samen als één, met dezelfde gedachten op hetzelfde moment.

Genoten van alle andere deelnemers en

alle toeschouwers langs de kant,

van hun aanmoediging,

genoten van ons finishmoment...Sámen!

 

Hiervoor ging ik naar de Alpe...om te genieten...dat afzien...daarvan had ik wel even genoeg gehad...

 

Op weg naar de lift, de weg naar beneden, de weg naar een tweede start voor mijn beklimming samen met Isa. Samen met Miranda die met me mee wilde gaan om samen Isa en een kinderwagen boven te krijgen. Op weg naar de start heb ik Isa al verschillende keren horen zeggen...'Ik ben moe mama, ik kan niet meer lopen, mijn benen zijn zo moe...' Toen moesten we nog beginnen.

Voordat de klim begon zat Isa in haar kinderwagen en nog voor bocht 18 zei ze: 'Mama, ik wil naar huis'.

Op dat moment ging er een knop om... vanaf dat moment heb ik gelopen voor haar... gelopen... spelletjes gespeeld...ik zie, ik zie wat jij niet ziet en de kleur is....groen-blaadjes, blauw-lucht, wit-strepen, groen, blauw, wit, groen, blauw...hé! ROOD... wit...

geduwd en haar handje vast gehouden om er voor te zorgen dat zij het vol zou houden, de 5 lange uren die nog zouden volgen.

 

Isa wilde zelf graag omhoog, en ze wist maar al te goed waarom ze dat wilde doen. Ik vond het bijzonder om het met haar samen de mogen en kunnen doen...

Samen, met z'n tweetjes, staan we aan de start van een proces en zullen we uiteindelijk als de tijd daar is, samen over een denkbeeldige finish gaan en ons leventje weer enigszins op de rit hebben. Wat is er dan mooier om ook letterlijk samen aan de start te staan, van die weg omhóóg, die weg omhoog letterlijk samen te bewandelen en samen over de finish te gaan...

 

De beklimming van de Alpe met Isa was voor mij ook de beklimming die we nu figuurlijk samen doen... en die beklimming was zwaar, ongelooflijk zwaar... Ik beloofde mezelf niet af te zien, maar wat heb ik afgezien. Wat was ik blij met Miranda die met me mee liep en hele stukken duwde, met Tycho die vanaf bocht 7 de kinderwagen voor zijn rekening nam, met alle anderen die op wat voor manier dan ook ervoor gezorgd hebben dat het ons, mij en isa samen, gelukt is om onze tocht naar boven waar te maken. Wat heb ik me beseft dat ik het daar, op de berg, maar ook hier, nu thuis, niet allemaal alleen kan, en dat ik zoveel anderen hard nodig heb om onze andere beklimming waar te maken... Het was zwaar, het was afzien, maar het was ook samen, samen met de lieve mensen om ons heen, maar vooral samen met Isa. En wat was ik trots op haar, toen zij over haar finish ging...wat heeft ze het ontzettend goed gedaan! Én wat heeft het haar ontzettend goed gedaan!

 

Na een geweldige afsluiting, een feestavond waar ik mezelf sinds lange tijd weer eens écht kon laten gaan, na het besef dat ik de Alpe voorlopig nog helemaal niet kan en wil missen, na een fijne rit naar huis, zijn er twee andere mensen thuis gekomen dan er vertrokken zijn... Twee mensen die er weer zijn, weer voelen, weer naar zichzelf luisteren, weer lekker in hun vel zitten...tja... dat is was de Alpe met ons doet... en leg dat maar eens uit...

En met één vraag, veranderen alle plannen...

In één week tijd was het moederdag, was ik jarig, zouden we 3 jaar getrouwd zijn, was het een half jaar geleden dat Stefan afscheid nam, was het een half jaar geleden dat hij overleed, zou hij jarig zijn en 40 zijn geworden en was de aftrap van de Alpe...ook dit jaar in Papendal...

 

Ik heb opgezien tegen de week . Heb me afgevraagd hoe we het in godsnaam zó voor elkaar kregen.

 

Ik besloot opnieuw mijn gevoel te volgen, mijn hart te volgen en mijn keuzes te maken zoals ze voor mij goed voelden. Geen uitgebreide verjaardagen, feest en drukte, maar juist klein, met de juiste mensen om me heen, zodat ik kon zijn, kon voelen, kon ervaren, de dagen kon laten zijn en de mooie momenten kon pakken...een fijn gesprek en samenzijn, een stukje vlaai, gewoon lekker zingen, samen naar de speeltuin en fijn samen uit eten.

Dankzij het maken van mijn keuzes, heb ik op mijn manier genoten van mijn week. Kon ik uitkijken naar de dagen die zouden komen en besefte ik me op ieder moment, dat ik mezelf geen mooier verjaardagscadeau had kunnen geven.  

 

Hoe groot is dan het contrast wat ik met Isa nu ervaar... ze voelt een enorm gat... ze probeert het op te vullen met alles wat ze heeft... maar komt steeds opnieuw weer tot het besef dat dat niet lukt... ze mist haar papa. Iedere dag benoemt ze het wel tig keer, 'Mama, ik mis papa zo erg', 'Mama ik wil zo graag dat papa er ook bij was', 'Mama, waarom heb ik nou geen papa meer?'. Ze probeert mij in de leegte te stoppen die ze voelt, maar merkt ook dan dat het gemis niet minder wordt...dat kan ook niet, ze moet het voelen, ze moet er doorheen... Ze zoekt afleiding, wil spelen, maar ondertussen zie ik haar op veel momenten afwezig, soms wat wezenloos rondlopen, volgen en op een afstandje toekijken...

 

En dan zitten we op zaterdagavond in de auto, bijna thuis van een verjaardag. Ik vertel haar dat ik morgen, op zondag, naar Papendal wil gaan. (Ik bespaar haar mijn reden daarvoor, ons weekendje Papendal, de ambulance en alles wat er daarna volgde, alweer een jaar geleden. Natuurlijk ben ik daar niet meer geweest en ik merk dat ook ik het voelen nodig heb en er dit jaar terug naartoe moet en moet ervaren wat 'het daar zijn' met me doet.) Op de vraag wat Papendal is, leg ik haar uit dat dat het begin is van Alpe d'HuZes, het fietsen en lopen op de berg in Frankrijk.

Isa weet meteen waarover het gaat en zegt: 'Dan ga ik weer kijken, he mama'. Alleen is dat dit jaar niet het geval...Isa blijft thuis bij opa en oma... En ik vertel haar dat ik alleen ga. Isa reageert meteen: 'Ja, mama, maar ik ga toch met opa en oma kijken op de berg naar jou?' Ik leg haar uit dat ik naar Frankrijk ga, dat Isa hier, thuis bij opa en oma blijft, maar dat ze op de televisie de berg kan kijken.

En dan komt die ene vraag, van een meisje van 3 jaar oud: 'Maar mama, waarom moet ik dan hier blijven? Waarom mag ik dan niet mee?'

Die vraag heeft me de hele avond bezig gehouden...

Want ja, waarom mag zij niet mee? Ik ga naar Frankrijk om de Alpe te ervaren, de saamhorigheid, de liefde die de Alpe voor mij betekent, om Stefan een plekje te geven in ons gezin zoals het nu is, om mijn weg omhoog letterlijk te bewandelen in dit proces en ik zie Isa worstelen met dezelfde gevoelens, diezelfde onmacht, die ik wil omzetten in kracht daar in Frankrijk, zij heeft het minstens net zo hard nodig als ik, zij is haar hele leven al meer naar de Alpe gegaan, waarom mag ze dan nu niet mee?

Ik besef me dat ik geen antwoord kan geven op haar vraag en haar daarom een andere vraag te stellen en haar te volgen in het antwoord dat ze zal gaan geven.

Op het moment dat ik haar vraag wat zij wil, zie ik twee oogjes oplichten, een gezicht helemaal opklaren en hoor ik een zucht van verlichting. Isa wil mee naar de berg en Isa wil mee de berg omhoog.

 

Dat is waar we nu staan, we staan na 6 maanden aan de start van ons nieuwe leventje samen en zetten samen voorzichtig wat stapjes omhoog, hoe moeilijk het soms ook is...wij gaan het wel redden samen. En als Isa zo overtuigd blijft van haar standpunt staan we op 5 juni 's middags, ook samen aan start van die letterlijke weg omhoog en gaan we die, hoe moeilijk het soms ook is...ook samen redden.

Vallen, opstaan en zweven...


Morgen is het alweer 3 maanden geleden dat we Stefan begraven hebben. Terugkijkend is het pás 3 maanden, tegelijkertijd zijn het 3 maanden die voorbij gevlogen zijn.

Een periode waarin ik door ben gegaan, leuke bezigheden opgepakt heb, genoten heb van de fijne contacten met anderen en vaak vertel dat het goed met me gaat. Daarnaast waren er de onzichtbare momenten, zijn er, bedoel ik eigenlijk, de momenten dat ik m'n maatje mis, degene die altijd naar mijn verhalen en gespui luisterde, zowel de positieve bijzondere ervaringen, als de momenten waar ik zelf even geen raad mee wist. 's Avonds op de bank, gewoon lekker thuis zijn, zonder dat iets moet, maar niet alleen zijn. Langzaam maar zeker komt voor mij ook de tijd van vóór het  'ziek zijn' van Stefan weer terug, het gevoel dat ik toen had, hoe goed we het hadden...dat mis ik...dat doet pijn...maar wat ben ik blij dat ik ook dat weer kan voelen.

De momenten dat ik een intens verdrietige Isa in mijn armen neem en vertel dat we papa allemaal missen. Haar opmerkingen 'Ik wil ook weer een papa hebben, maar gelukkig heb ik Frank om mee te spelen' en 'Mama hebben die kindjes wel een papa?' Ik besef me dat ik zo graag haar eigen herinneringen aan haar papa levend houd, samen met iedereen om me heen, wat ze eigenlijk zelf al heel goed doet...bij iedere ster, ook op de Toverhoed van Toos in Toverland, denkt Isa even aan haar papa...op die manier is hij er toch altijd een beetje bij.

Vandaag werd ik alleen weer even terug in tijd geslingerd. Ik hoorde dat het slecht gaat met iemand die ik op een afstandje volg. Wat het doet met de anderen om haar heen, wat het doet met haar man en zoontje... Ik was stil en dat ben ik nog als ik weer terug ga naar dat moment. Ik voelde wat ik voelde onze de laatste maand, de laatste dagen, dat gun je niemand, dat zou ik hen zo graag besparen, ondanks dat ik weet dat ook zij hier doorheen gaan komen...

Onze laatste maand(en) waren ook niet gemakkelijk. We zagen allebei hoe hard Steef zijn conditie achteruit holde en toch wilde we er toen niet aan toe geven, wat er zou gaan komen was spannend, ronduit eng. We wisten dat het zou komen, we wisten dat het niet meer lang zou duren, maar toch... hoe, wanneer, waar... allemaal vragen waar wij op dat moment geen antwoord op hadden en waarvan de afwezige antwoorden beangstigend waren. Het was een stukje dat wij allebei het liefst zouden overslaan... wensend dat dat niet hoefde, wetend dat het komt en dat je er samen doorkomt... leven met het besef dat je doodgaat, leven met het besef dat de ander doodgaat dat is één ding, zolang je kúnt leven. Zolang je je momentjes kunt plukken die het leven, de dag, de moeite waard maken. Merken dat dat niet meer zo is...dat is wat anders, dat is moeilijk...

Ik heb onze laatste 2 dagen vaak overgedaan in gedachten, gevoeld hoe moeilijk ik het vond dat het zo snel gegaan is, mijn angst van dat moment weer voelende, de angst van Stefan daarbij, de vraag 'Is dit het dan?', de wens allebei hebben dat dít moment voorbij is, want deze lijdensweg is geen leven. Ik gunde Stefan zo ontzettend zijn rust, wist zelf niet wat ik moest in deze situatie... en dan ineens is het zover... Die dag heb ik gezegd wat ik wilde zeggen, gedaan wat Stefan graag wilde en stond ik volledig achter zijn besluit...al is het daardoor niet gemakkelijker.

Het doorgaan en stilstaan zijn er naast elkaar, wisselen elkaar af, houden elkaar in balans, zorgen ervoor dat ik kan verwerken, kan leren, kan genieten. Stefan heeft een plekje en houdt een plekje in ons gezin, alleen is de invulling daarvan veranderd nu hij er fysiek niet meer is. Dat plekje invulling geven is de weg die ik nu samen met Isa bewandel, met vallen en opstaan én af en toe ook een stukje zweven :-).

Liefs Kim

Afscheid van het Daniël, afscheid van een bijzonder fijne arts,


Vorig jaar eind mei waren we er voor het laatst, in de Daniël den Hoedkliniek. Na de opname in Arnhem in het ziekenhuis en nog voordat we naar de Alpe zouden gaan. Onze arts, dr. Oosten, vertelde toen al dat het er niet goed uitzag, dat ze hoopte dat ze ernaast zat en ons over een tijdje weer samen in haar spreekkamer zou zien. Ze vertelde dat we moesten bedenken wat we echt graag nog wilden samen...op vakantie naar Les Salles sur Verdon, naar de Alpe in juni. Wanneer een eventuele controle weer zou zijn spraken we niet concreet af, dat zou afhangen van hoe het zou gaan...

 

Dat was de laatste keer dat wij samen in 't Daniël waren...

 

Wel was er nog dat mailtje, met de vraag hoe het nu ging met ons, mijn blog 'stiekem' gelezen en op vakantie geweest naar 'ons meer'... daar waar wij niet meer naartoe konden...

Er werd aan ons gedacht, dat voelde goed...

 

Waar we drie jaar geleden met veel spanning het ziekenhuis in en uit gingen, steeds weer een andere arts of arts assistent gesproken te hebben, veranderde dat zo'n 2 jaar geleden. Één arts die we elke keer spraken... We werden gezien, gehoord en vooral begrepen door onze arts. Ze luisterde naar Stefan, wat hij wilde, hoe hij zijn leven wilde leiden en begeleidde ons daar zo goed mogelijk in: eerlijk, oprecht, open en persoonlijk! Dat vertrouwen mogen voelen, het 'ziek zijn' van Steef met zoveel vertrouwen in iemands handen durven leggen, voelde voor ons heel goed. Dat maakt naar het ziekenhuis gaan voor een uitslag, een uitslag verwerken toch net dat beetje gemakkelijker en fijner.

Daar ben ik haar erg dankbaar voor.

 

Vandaag ging ik opnieuw naar het Daniël. Alleen dit keer. Met een bosje bloemen, met mijn kaartje, met daarin wat ik na die jaren zo graag nog wilde zeggen. Om het af te sluiten, om een punt te zetten, om door te gaan...

Het was raar om het ziekenhuis alleen binnen te lopen. En toch voelde alles zo vertrouwd. Het inchecken bij de balie, zelf dit keer...

Het wachten op de gang, het was erg rustig, al die mensen die daar zitten en bezig zijn met hun behandeling. Mensen die elkaar een kus geven nadat ze de kamer van de arts uitkomen...goed nieuws gehad...mensen die moeite doen hun tranen te bedwingen, bedrukte uitdrukkingen...zij hadden waarschijnlijk ander nieuws. Oude mensen, jonge mensen...zo zaten wij ook hier...drie jaren, eigenlijk 8 jaren lang...

En nu zat ik er ook, maar anders, keek ik anders naar de mensen om me heen, besefte ik me waar zij in zaten en welke periode voor mij nu voorbij is, wat ik afsluit nu...

Een knikje van de arts wanneer ze de mensen voor me op mijn tijd binnen roept, en de woorden: 'Sorry...loop uit...'. Mij gaf het de kans me bewust te zijn van waar ik was en waarom ik er was en op dat moment, met die blik en die woorden, wist ik dat het goed was...

 

Hoe fijn kan een gesprek zijn, hoe goed kan zo'n gesprek voelen...hoe bijzonder kunnen de woorden van een ander zijn en je raken, hoe bijzonder kan een reactie op mijn kaart 'vanuit m'n hart' zijn... hoe bijzonder is dat contact...niet alleen ik sloot vandaag een traject af in dit ziekenhuis.

 

Waar ik gewoon binnen liep in een vertrouwd ziekenhuis liep ik heel anders naar buiten.

Tranen... niet van verdriet, angst of onzekerheid door slecht nieuws, maar om iets wat heel goed voelt los te moeten laten... de laatste keer in het ziekenhuis, de laatste keer gedag zeggen, de laatste keer naar buiten lopen, de laatste keer weg rijden, de laatste keer... ja we spraken af elkaar híer nóóit meer te zien... de allerlaatste keer... en toch hoop ik stiekem je ergens nog eens tegen te komen... want loslaten vind ik ongelooflijk lastig...

Lieve Astrid, mocht je deze blog 'stiekem' nog eens lezen...

Dankjewel voor het fijne gesprek van vandaag, het voelt  goed..dat had ik nog niet gezegd ;-)!

 

Liefs Kim

2013


Het is bijna kerst...tijd om 't jaar af te sluiten...

Waar ik voorheen het ene jaar nog wel eens wilde laten overgaan in het andere, zonder er al te veel bij stil te staan, voel ik dit jaar heel erg de behoefte om stil te staan bij de jaarwisseling. Bij wat dit jaar me gebracht heeft.

Ik weet nog dat ik het vorig jaar zo intens voelde op oudejaarsdag bij iedere knal die ik hoorde...poeh 't nieuwe jaar, wat zal 2013 ons gaan brengen...het deed iets met me...de onzekerheid...

Nu is het alweer december en weet ik waar ik nu sta...

Ik besef me hoe gelukkig ik ben met alles wat ik het afgelopen jaar geleerd heb, met alle stappen die ik het afgelopen jaar gezet heb en hoe dankbaar ik íedereen ben die ik het afgelopen jaar ontmoet heb. Dankbaar dat ik van sommige zoveel mocht leren, soms gemakkelijk, soms moeilijker. Ik ben iedereen zo dankbaar voor de fijne, bijzondere vriendschappen die 2013 me bracht. Al dat goede, positieve neem ik graag mee naar het nieuwe jaar.

 

Bij het afsluiten van 2013 voel ik ook het gemis.

Stefan nam afscheid op 13 november, in 2013 nam ook ik afscheid...

Afscheid van Stefan,

Afscheid van Marianne,

Afscheid van wie ik was, wat ik dacht en hoe ik me voelde,

Afscheid van school.

Maar ook het voelen van het gemis voelt goed, dat hoort erbij, dat mag er zijn en het voelt goed dat het er is.

 

Op 13 november stuurde Stefan zijn laatste mail naar een vriendin met het verzoek weer vuurwerk te bestellen zoals hij altijd deed. Dat heb ik gedaan. Om 19.00u zullen we, in Steefs naam, met onze vriendenclub en alle anderen die er graag bij zijn, het vuurwerk afsteken op het Wilhelminaplein...zoals hij dat deed voor de kinderen.

 

Om  00.00u zal ik zijn vuurwerk de lucht in knallen, op alle momenten uit 2013:

het lichtfestijn,

het afscheid van Marianne,

mijn groei naar wie ik nu ben,

het loslaten van overtuigingen en patronen,

nieuwe, bijzondere, belangrijke en fijne vriendschappen,

warmte van zoveel mooie mensen om ons heen,

het afscheid van school,

een bijzondere week Alpe d'HuZes,

twee bijzondere, mooie beklimmingen,

vele bezoekjes aan de Hartentroef,

een ontzettend fijne vakantie in Kijkduin en thuis,

genieten samen van ons meisje,

bezoekjes aan toverland,

mijn kindercoaching,

 

het afscheid van Steef,

 

om het af te sluiten, om het met me mee te nemen, om de rust te vinden in 2014...zoals Steef zijn rust vond op 14 november.

 

 

Het was een jaar waarin veel gebeurde, waarin veel veranderde...

 

Ondanks het gemis is 2013 een mooi, waardevol en bijzonder jaar geweest.

 

Ik wens jullie allemaal een heel erg fijne kerst en ontzettend veel geluk, gezondheid en liefde voor nú én voor in het nieuwe jaar!

De kleine dingen


Vandaag is het alweer 3 december. De afgelopen 3 weken heb ik alweer twee keer op het podium gestaan in de Ruchte met mijn koor, Estrade. Ben ik naar de eerste deelnemersbijeenkomst geweest van Alpe d'HuZes. Heb ik samen met veel lieve vrienden en familie Isa haar verjaardag gevierd. Heb ik al vele keren liedjes gezongen voor de Sint en schoentjes gezet. Heb ik mijn opleiding afgerond en ben ik nu ook op papier 'Kindercoach Kim' en ga ik de komende dagen het echte Sinterklaasfeest vieren met Isa.

Het was fijn om dit allemaal te mogen en kunnen doen. Ik heb genoten van deze momenten en vele andere kleine momenten. Ik durf steeds beter hardop te zeggen: 'het gaat goed met mij'.

Ik sta, ik ben, ik voel, ik ervaar, ik beleef, ik leef... en ik merk dat sommige mensen dat moeilijk kunnen bevatten...de afgelopen 3 weken heb ik ook Stefan begraven...

 

Ja, de afgelopen 3 weken heb ik ook afscheid genomen van Stefan. Ik heb lijfelijk afscheid genomen van Steef. Ik merk nu meer dan ooit dat Steef er is, in alles, altijd. Dat ik aan hem denk bij alles wat ik doe. Ik had de afgelopen weken ook graag nog met hem gedeeld. Ik zou Isa ontzettend graag haar papa 'terug' geven...zij blijft maar zeggen...'ik wil niet met z'n tweetjes, ik wil met z'n drietjes.' en 'Ik wil niet dat papa dood is'.

Voor mij zijn het niet de grote dingen zoals haar verjaardag, sinterklaas, kerst of oud op nieuw later deze maand die me doen beseffen dat ik het voortaan alleen met Isa vier. De afgelopen jaren zijn Stefan en ik daar heel bewust mee bezig geweest. In die 3 jaar besef je wel dat in de nabije toekomst kerst, sinterklaas en oud op nieuw anders gaan zijn...dat dit misschien wel de laatste keer is...

 

Voor mij zijn het de kleine dingen zoals brood halen, eten koken, vergeten de verwarming omlaag te zetten en het steeds weer antwoord geven op alle vragen van Isa. Dat ik bij de bakker sta en besef dat ik minder brood haal omdat we met z'n tweeën ook minder brood eten. Dat ik bij de frietzaak geen kroket, frikandel en kaassoufflé meer hoef te bestellen. Dat ik voortaan altijd zelf mijn eten zal moeten koken. Dat ik 's nachts wakker word in een veel te warm huis, omdat Stefan de verwarming altijd omlaag zette. Dat zijn douchegel niet meer opgaat...Isa die zegt: 'mama dan zijn ze nu met z'n drietjes, Papa, oma Pluis en ons visje', nadat ik het boekje: 'Lieve Oma Pluis' heb voorgelezen.

Op deze kleine momenten voel ik het gemis in iedere vezel van mijn lijf...en besef ik me dat het goed is. Dat het goed is dat ik dat voel, dat ik het mag voelen...dat ik mijn rouw op deze manier aan het verwerken ben...op mijn manier.

 

En tussen die momenten door besef ik me dat er een enorme angst en onzekerheid van mijn schouders zijn gevallen. Besef ik me hoe fijn het is dat de hele wereld gewoon doordraait en dat ik de mogelijkheid heb een stap te zetten de wereld in en mee te draaien, op mijn tempo, op mijn manier, zoals het goed voelt voor mij...en als de wereld even te snel gaat voor me, dan zet ik een stap terug...kom ik even tot stilstand bij mezelf en gun ik mezelf de tijd die ik nodig heb...

Op deze manier werkt het voor mij, sta ik in mijn kracht, kan ik er zijn voor een klein, wijs meisje dat me heel hard nodig heeft. En weet ik zeker dat er een trotse Steef op ons neerkijkt...hij vond het zo fijn dat het zo goed met me ging en had daardoor alle vertrouwen dat ik het samen met Isa zou redden...

 

Zeker weten Lieve Steef!

 

Liefs Kim

Afscheid

Dinsdagochtend 12 november in het ziekenhuis waarschuwde de longarts ons... Of we alles al geregeld hadden? Uhm nee...Steef wilde daar niets van weten... De tumoren groeide hard...het was een kwestie van enkele weken tot misschien enkele maanden...niemand weet tenslotte hoe het loopt... Dat het nog geen 2 dagen meer zouden zijn...daar stonden ook wij op dat moment niet bij stil... Tussen 5 voor half 8 en half 8 dinsdagavond...veranderde alles... Misschien besef, angst voor 'laatste periode', ik weet het niet... Steef had geen lucht, echt geen lucht, moest vechten voor iedere ademhaling, met hulp van morfine, met hulp van zuurstof, veel zuurstof... Maar het ging niet meer... Steef wilde kwaliteit van leven, zo leven was geen kwaliteit. Op woensdag 13 november nam hij Afscheid van iedereen die hij lief had...en donderdag 14 november nam hij definitief afscheid van het leven... Lieve Steef het is goed zo...

 

Lieve Steef,

Ik ben trots op je. Trots dat je de kracht had om te kiezen, om los te laten...

Ik ben je dankbaar. Dankbaar voor wat ik van jou mocht leren, voor je steun in mijn groei...

Ik zal onze mooie herinneringen samen koesteren en delen met onze grote kleine meid, zodat ze je altijd zal blijven herinneren...

Ik ga je missen...

 

Kim

 

Lieve Steef,

 

Woensdagochtend 5uur vertelde je me, wat je  altijd zo moeilijk vond om te zeggen...

Je vertelde me dat je vandaag afscheid wilde nemen van iedereen die je lief was.

Je vertelde dat dit, zo,  geen leven was...

Je vertelde me dat de laatste jaren soms heel moeilijk waren, maar dat het ons samen hier bracht.

Je vertelde dat je me dankbaar was, voor de steun die ik altijd voor je was, ondanks dat je zo ontzettend eigenwijs kon zijn.

Je vertelde dat je trots was op me, trots op wie ik nu ben, trots op waar ik nu sta, dat het je vertrouwen gaf, het vertrouwen dat je nodig had, om jouw leven hier met ons, los te kunnen laten.

Je vertelde dat ik weer moest reserveren, voor de zomer op La Source, dat ik weer naar ons plekje moest gaan.

Je vertelde hoe je ons zou missen, Isa haar verjaardag...dat je van ons houdt...

 

En ik vertelde jou...

dat ik trots op je ben dat je durft te kiezen,

dat ik de mooie fijne herinneringen zal koesteren,

dat je altijd bij me zult blijven,

dat ik je dankbaar ben dat ik mocht leren, mocht groeien,

dat ik je ga missen...

dat ik van je hou...

Ik vertelde je dat het goed is...

dat ik alles voor je zou gaan regelen...

alles...in het ziekenhuis...alles zoals jij het wilde voor deze dag...

 

Jij vertelde me hoe fijn het was voor je, dat ik achter je stond, dat ik jou besluit begreep en dat ik je zou helpen om het op jou manier te laten gaan...

Je vertelde me...dat je een gedicht wilde vandaag in de kerk...

 

Later vertelde ik jou dat ik jou los zou laten, zodat jij de kracht zou vinden daarheen te gaan, waar je graag heen wilde...

Later zou ik jou los laten...

 

Woensdagochtend was ons laatste moment...samen.

 

Samen

Samen met jou en ons meisje

Samen op vakantie naar La Source

Samen naar de Hartentroef

Samen naar de Alpe

Samen zwemmen op vrijdag

Samen weekendjes naar CenterParcs

Samen op de bank voor de tv

Samen naar zee

Samen uit eten

Samen naar Toverland

Samen naar het dorp

 

Samen is niet meer zoals samen was...

Samen zal nooit meer hetzelfde zijn...

Samen is nu samen met Isa...zonder jou om ons heen...

Samen met Isa...met jou in ons hart...

 

't Is goed zo, lieve Steef

Wij redden het wel samen

Ik voel me sterk, ben niet alleen

Heb veel lieve bijzondere mensen om me heen

Zij zullen er voor me zijn

als ik de rust vind voor mijn verdriet

Dan wil ik je graag nog zeggen,

Lieve Steef, ik vergeet jou niet...

Daarom doe ook ik weer mee in 2014!

  

Alweer drie jaar geleden is het. Het moment dat de grond onder onze voeten vandaan werd geveegd. Het moment waarop Stefan te horen kreeg dat de kanker terug was, dit keer niet meer te genezen.

We begonnen aan een vrije val. Niet wetende waar we uit zouden komen, niet wetende wat er ons te wachten stond, niet wetende 'hoe lang' we nog hadden...

Maar, hier zijn we dan, ruim 3 jaar verder. Een pad vol bergen en dalen achter ons latend...een pad vol bergen en dalen klaarliggend in de toekomst. Dalen die dieper zijn dan ik me had kunnen voorstellen, maar ook bergen die hoger zijn dan ik had kunnen dromen. Nog steeds weten we niet wat er ons te wachten staat, nog steeds weten we niet 'hoe lang' we nog gaan hebben, maar we hebben we de grond teruggevonden. Ik voel de grond van het NU onder mijn voeten, ik voel dat ik leef, ik voel dat ik geniet en ik voel ook de angst, het verdriet en de onzekerheid... Ik heb geleerd dat ook deze gevoelens er mogen zijn, dat het belangrijk is ze er te laten zijn, dat het goed is zoals het is... Iedere dag die we samen hebben is er weer eentje en iedere dag heeft z'n mooie momenten die 't zo ontzettend de moeite waard maken. Alpe d'HuZes heeft mij hierbij ontzettend geholpen, ook daarom doe ik weer mee in 2014...

Daarnaast wil ik mij inzetten om ervoor te zorgen, dat anderen 't pad dat ik nu bewandel, dat Stefan nu bewandelt, niet mee hoeven maken. Wil ik Isa, mijn dochtertje van bijna 3, in de toekomst kunnen vertellen dat er geen mensen meer doodgaan aan kanker, de ziekte van papa.

En ik wil meedoen om alle andere lieve, bijzondere kanjers een hart onder de riem te steken. Stefan, Marianne, Monique, Dimphie en al die anderen. Met hen in mijn hart en in mijn gedachten wil ik de Alpe omhoog. Ervaren hoe mooi het kan zijn als je het sámen doet, er bent voor elkaar!

Wil je me verder volgen, dat kan...ook dit jaar zal ik m'n blog bijhouden...

Wil je me steunen in mijn strijd tegen kanker, klik dan op de link hieronder, elke euro is meer dan welkom! Dank je wel!

http://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/acties/kimveldpaus-wijnen/kim-veldpaus-wijnen/

Bijzondere mensen

Terwijl ik vanavond thuis kom besef ik me hoe zeer ik genoten heb van de afgelopen tijd. Ik besef me hoeveel bijzondere momenten ik mag mee maken, hoeveel bijzondere ontmoetingen ik heb, hoeveel bijzonder mooie, eerlijke en open gesprekken ik mag voeren en hoe ontzettend veel bijzondere mensen ik tegenkom, die blijven...

Bijzonder om dat te mogen ervaren, bijzonder om dat te mogen beseffen, bijzonder om me te beseffen dat ikzelf degene was die anderen op een afstand hield, dat anderen veel moeite moesten doen om mij te leren kennen en dat ik degene was die échte contacten afhield; omdat dat toch niet kan, raar is volgens anderen, hoe ik me ontzettend bezig hield met wat anderen vonden en me daaraan aanpaste.

Ooit is dat begonnen met een overtuiging die te maken had met 'leeftijd' en 'waar je bij hoort'. Een overtuiging die ik voor waar aannam als kind en verder met me meegenomen heb. Een overtuiging die ik de afgelopen jaren heb ingeruild voor een nieuwe, mooiere, fijnere overtuiging... dat vrienden diegene zijn waarbij je je goed voelt, die je begrijpen, je accepteren en er zijn als het nodig is. Dat er stiltes kunnen vallen van jaren, waarna je samen de draad weer oppakt alsof je elkaar die dag daarvoor nog sprak...je weet dat het goed is...dat het goed zal zijn...

Ik merk dat ik me dankzij deze overtuiging zelf meer open, mezelf laat kennen, dat ik opensta voor nieuwe contacten...dat ik sindsdien zoveel lieve, mooie en bijzondere mensen heb leren kennen, die me heel erg dierbaar zijn.

Daar ben ik zo ontzettend dankbaar voor, dat ik het liefst iedereen persoonlijk 'dank je wel' zou zeggen, met een hele dikke knuffel erbij...

Vooral dat laatste vind ik nog lastig, maar ik oefen en ik weet dat te me gaat lukken, tot die tijd doe ik het nog even zo...

Dank jullie wel allemaal voor de mooie ontmoetingen die ik met je heb/had, de lieve berichtjes die ik krijg/kreeg, en de bijzonder mooie, fijne en waardevolle vriendschappen met degene die zijn gekomen en zijn gebleven...én gaan blijven in de toekomst...

 

Liefs en die dikke knuffel,

 

Kim

Rust

De afgelopen maanden is hier de rust weer teruggekeerd. Wat was het heerlijk om, zo goed en kwaad als het ging, weer het normale leven op te pakken. Ja... het normale leven, want hoe meer ik tot de conclusie kom dat we 'een voor anderen alles behalve normaal' leven hebben, is dit ons normale leven.  De rust, de structuur na de vakantie weer langzaamaan terugvinden en doorgaan...

En terwijl ik me tijdens zo'n periode maar al te goed besef dat deze rust slechts een stilte voor een volgende storm is, is het heerlijk om de rust te voelen, 'm te ervaren, me ervan bewust te zijn dat ik 'm nu voel en daarvan te genieten. Want ja, goed is erg relatief... maar het ging zo ontzettend goed.

 

Woensdag 18 september begon de storm, waarvan je weet dat ie komt, maar niet wanneer. Eigenlijk de zaterdag daarvoor al. Toen we met z'n 3tjes met Nathalie bij 't Wapen zouden lunchen. Steef kreeg ineens zo'n pijn in zijn rechterzij, rug, buik...dat hij al snel door Nathalie naar huis werd gebracht. 'Dat gaat wel weer over'... niet dus... 4 dagen later wordt hij uiteindelijk door de huisarts doorgestuurd naar 't ziekenhuis.

 

Dat moment... dat je nog thuis bent en op weg gaat naar 't ziekenhuis, dat is het ergste... op dat moment is alles nog gewoon/normaal en je weet dat dat daarna weg is... je gaat weer de ziekenhuismolen in... Onderzoeken, wachten, wellicht opname... alles begint weer... Rennen, hollen, stilstaan (en omvallen) om alles geregeld te krijgen, voor Isa, Steef, maar ook mezelf en mijn eigen dingetjes die door moeten gaan... Op dat moment voelde ik geen angst voor wat er komen zou, we wisten allebei dat t vast niet goed was en het kon mee of tegenvallen, maar die frustratie, de irritatie, dat t niet gewoon even 'goed' kan blijven gaan... Het moment dat je op de rand staat, weet dat je gaat vallen, maar geen andere keuze hebt dan gewoon die ene stap te zetten en je te laten gaan, maar te zien waar je landt, wetende dat je daar opnieuw je ladder weer oppakt om weer omhoog te krabbelen...

 

Ondertussen zijn we alweer twee weken verder. De rust is weer wat wedergekeerd... en toch is het raar. Twee weken geleden kregen we uiteindelijk de uitslag van de scan... een uitzaaiing in de nier, die een bloeding veroorzaakt heeft, welke de onzettende pijn veroorzaakte. Ze gaan niets doen... dus gaan we weer door. Steef heeft er geen tot weinig last van, dus valt het mee... slecht nieuws komt 'anders' binnen... 't lijkt wel of je eraan went... ik weet het niet... het gaat niet meer om uitslagen of om wat artsen zeggen, 't gaat om hoe het voelt en of je er 'normaal' mee verder kunt of je 't mee kunt nemen en door kunt gaan met leven. De rugzak zit aardig vol, toch kan het er wel weer bij... pakken we de draad weer op...en gaan we door waar we gebleven waren. Iets moois halen uit iedere dag en genieten van die fijne kleine momenten... en de rust die daarbij hoort...

Een bijzondere laatste keer

 

Een klein jaar geleden werd ik doorgestuurd.  Na net weer "uitgevallen" te zijn op school... de vraag of ik niet eens wilde gaan praten...

'Praten met...?'

'Ik zal het er maar meteen bijzeggen, dacht ik nog, ze is psycholoog, denk anders vraag je 't toch wel. En alleen een eerste gesprek, als het niets voor je is, dan stopt het, maar dat is wat de Arbo heeft voorgesteld...'

Dat had ik al in de gaten en eerlijk is eerlijk... eigenlijk was ik van mening dat dat echt nog niet zo nodig was. Ik wist precies wat er gebeurde, wat ik deed en waar ik nu wéér de mist in ging... maar goed, ach... als het kan helpen... als ik nee kan zeggen als er geen klik is... waarom ook niet... kan het allicht proberen...

 

Wat ben ik blij dat ik gegaan ben!

Vanaf de allereerste keer, had ik er een heel erg goed gevoel bij... en was het voor mij meteen duidelijk dat het niet zou blijven bij alleen het eerste gesprek, in tegenstelling tot de verwachting van een aantal anderen :).

Wat was het goed om mijn hele verhaal te kunnen en mogen doen, over écht alles en gehoord te worden... Wat was het fijn om begrepen te worden. Wat was het fijn om bevestiging te krijgen in de dingen die ik deed, dacht, voelde...  Wat was het goed om te leren/te zien, dat wat er met me gebeurde verklaarbaar en logisch was en dat mijn gevoel klopte, dat er theorieën en onderzoeken zijn die een aantal zaken bevestigden en daarmee mezelf weer te gaan begrijpen. Zo fijn om te kunnen spuien, om zelf tot verdieping te komen, om te kunnen sparren, om tips en adviezen te krijgen,  maar vooral om me gesteund te voelen onderweg, op de weg die ik bewandel. Gesteund op heel belangrijke momenten, tijdens heel belangrijke inzichten en heel belangrijke keuzes. Iemand te hebben die luistert, me begrijpt, kritisch is en erbij was toen 't ik het heel hard nodig had!

 

Vandaag was de laatste keer dat ik mocht gaan. Het moeten heb ik al lang geleden vervangen door mogen... en toen ik me dat gisteren bedacht, ging er een heleboel door me heen...

 

De laatste keer... dan is het klaar... ben ik dan klaar?..

Nee, ik ben nog niet klaar, ik heb nog een hele weg te gaan... maar ik weet en ik accepteer dat ik nog een weg te gaan heb, ben me bewust van de plek waar ik nu sta en waar ik graag heen zou willen, ongeacht of ik daar precies zal aankomen, begrijp ik mezelf, weet ik wat ik nodig heb als het even een keer wat minder gaat, weet ik dat ik het zelf, maar niet alleen hoef te doen, weet ik waar ik terecht kan als het nodig is... Het gaat goed met mij, ik weet wie ik ben en wat ik wil, ik weet wat ik leuk vind en wat ik belangrijk vind en wat ik goed kan, ik weet wat ik moeilijk vind en waaraan ik moet, nee mag en wil blijven werken, waarin ik wil groeien. Ik weet waar mijn weg omhoog loopt en hoe ik die kan bewandelen... ik ben er klaar voor om het weer zelf te gaan doen... zonder 'deze' hulp...

 

En dat voelt heel goed, maar ook raar, de laatste keer, naar iets wat ik als zo goed en fijn ervaren heb, wat me zo geholpen heeft het afgelopen jaar. Het 'dank je wel-kaartje' is dan ook nog meer dan oprecht gemeend! Dank je wel!

 

In de afgelopen jaren heb ik beetje bij beetje geleerd om gewoon te vertellen dat ik naar de psycholoog ging, vertellen gaat me tegenwoordig prima af...typen merk ik nu...vind ik toch nog wel lastig. En daarom doe ik het toch! Het heeft mij geholpen, heel erg geholpen op allerlei verschillende manieren, als je de juiste persoon maar treft, iemand zoekt bij wie je je echt op je gemak voelt, iemand die je ook echt durft toe te laten in 't diepst van jezelf...

 

Wat ben ik blij dat ik gegaan ben!

 

Liefs Kim

De scholen zijn weer begonnen

 

 

Een kreet die op allerlei spandoeken weer te zien is...

Een besef dat er al langer zat en gemengde gevoelens met zich mee brengt...want ja...het is toch wel vreemd om niet te beginnen na de vakantie.

 

Zoals ik eerder al schreef heb ik of eigenlijk hebben wij echt een hele fijne vakantie gehad. Voor mij mijn eerste vakantie zonder dat ik me steeds zorgen maakte over wat ik allemaal nog 'moest' doen. Een vakantie waarin ik echt volop genoten heb van 't moment. Van ieder moment... ik 'moet' namelijk helemaal niets...

Een vakantie waarin ik me steeds meer heb afgevraagd 'wat wil ík eigenlijk?' Een vraag waarop ik steeds beter antwoord krijg en een beeld wat steeds beter vorm krijgt in dit moment. Ik wil het 'moeten' loslaten, de druk die ik mezelf steeds opleg om me te bewijzen, ik wil met kinderen werken, ik wil rust in mijn hoofd, ik wil thuis zijn en zorgen dat daar alles fijn en goed verloopt, ik wil buiten zijn, wandelen, ik wil 'geven' aan alle mensen die me lief zijn, ik wil betekenis geven aan mijn leven en dat van anderen, ik wil schrijven, tekenen, ik wil fijne, goede, gezellige gesprekken...

 

Ik heb zin in de introductieavond begin september van 'de kunst van kindercoaching', het 'Happinez-Festival' samen met Judith, 't seminar 'Persoonlijk Leiderschap' en de terugkomdag van 'Grensverleggend leven'... ik heb zin om mijn blik te verruimen en steeds meer te ontdekken wat ik echt wil met mijn toekomst en mijn dromen daarin waar te maken!

Ik heb zin in de eerste vergadering van 'Team Merchandise' van de Alpe, waarin ik mag gaan deelnemen als vrijwilliger en zo nog een beetje meer bij de Alpe-familie aan te sluiten en me tegelijk door het jaar heen in te zetten voor een heel mooi en belangrijk doel!

 

Ik besef me nu pas, nu ik niet met school bezig kon zijn,  hoeveel ik de laatste jaren, ook in de vakantie met school bezig ben geweest en met alles wat ik voor school 'moest' doen, van mezelf. Hoe ik leefde om te werken, in plaats van werkte om te leven. Maar ik heb wel een geweldige tijd gehad... ik heb genoten van mijn werk...en dat maakt vandaag ook wel een hele rare dag...

Vrijdag al...toen mijn collega's weer begonnen met de eerste vergadering...

Vandaag...toen iedereen weer naar school moest...

...maar ik niet...

Ik wandelde heerlijk door 't bos en over de hei. Samen met Dimphie...onze nieuwste bezigheid op de maandagochtend, gezellig, fijn, kletsend, luisterend, genietend en heel blij dat we dat doen! Een super begin van de week!

...maar vandaag toch ook denkend aan iedereen die wel z'n eerste schooldag heeft.

 

Het hoort er vast bij zo'n 'eerste keergevoel'...

En dat mag er vandaag ook zijn...

 

Morgen is het weer een gewone dag, vol leuke plannen, mooie momenten en al wat morgen komt...

 

En voor iedereen die wel weer naar school gaat...

 

Een heel fijn schooljaar gewenst!

 

Liefs Kim

Genieten...hier en nu!

In december hadden we geboekt. Vier weken zouden we gaan, terug naar Les Salles sur Verdon, naar La Source. Plannen maken is moeilijk en doen we bijna niet op de lange termijn, maar dat we samen terug zouden gaan naar onze camping, naar ons meer, dat was heel zeker. Dat wás heel zeker...

Met alle gebeurtenissen van de afgelopen periode ontstond er namelijk heel veel twijfel, over wat mogelijk was en als het zou kunnen of we er dan ook echt van zouden kunnen genieten... en dat terwijl we in het ziekenhuis in Rotterdam eerder nog zeiden dat juist die vakantie in Frankrijk hetgeen was wat we echt nog wilden doen...

 

Wat we echt nog wilden doen...of eigenlijk wat we echt nog willen doen is volop genieten! Genieten van alles om ons heen, elkaar, Isa, alle lieve vrienden en familie, rust, het zonnetje, lekker buiten zijn, zwemmen, je vrij voelen, écht vakantie hebben...

 

...maar moet je op vakantie om dat alles te kunnen ervaren?!

 

In de lange reis naar Frankrijk, neem je jezelf met je mee... en als je al het bovenstaande kunt... dan kun je dat thuis toch ook allemaal...

 

Toen we van lieve vakantievrienden hoorden dat zij door omstandigheden dit jaar ook hadden geannuleerd, was de keuze voor ons daarna snel gemaakt... niet naar Frankrijk... we blijven dit jaar thuis. En ik wil je best vertellen, dat vond ik best lastig, want wat had ik me daar op verheugd! Alle bekenden op de camping, het strand, de zon, het meer, de bergen, de lavendel, de dorpjes en de marktjes... in plaats daarvan had ik vier lege weken in mijn agenda staan...

 

Met vier lege weken in het vooruitzicht dacht ik terug aan 't seminar Grensverleggend Leven. De boodschap die steeds terugkwam zodra het over de vrijheid van vakantie ging... dat kan hier ook... dat kun je hier ook ervaren/beleven/voelen... vraag niet steeds wat 'moet'... maar bedenk wat je echt wilt... en handel daarnaar!

 

Toen Stefan op zondagavond 23.00u aangaf misschien toch wel een weekje weg te willen in Nederland, naar zee, hoefde hij dat geen twee keer te zeggen. Diezelfde nacht heb ik ons huisje geboekt op Kijkduinpark...

Wat hebben we een fijne vakantie gehad. Heerlijk weer, een mooie omgeving, fijn bezoek, het strand, wandelen, zonsondergangen, Isa in de speeltuin, Isa op het strand, Isa op de trampoline, Isa en Koos Konijn, Isa in het zwembad... het was heerlijk, geweldig, echt volop genieten, van ieder klein momentje, van ieder mooi moment... het gevoel waarvoor we naar Frankrijk wilden gaan, had ik hier samen met het besef dat ik 't kan, dat 't me lukt, hier en nu genieten!

 

En met dat besef genieten we nu nog volop van onze vakantie, thuis weliswaar, maar zeker niet minder fijn! Wat heb ik ook de afgelopen weken genoten van alles en iedereen.

Heerlijke wandelingen in het bos en op de hei, ontzettend fijne gesprekken met een heleboel bijzonder lieve mensen, een dagje naar de Maas op de boot, zwemmen samen met Isa.

En dan gisteren nog een dagje terug naar Kijkduin, samen met Anja, wat voelde het goed om daar weer te zijn, wat is het heerlijk om aan zee te zijn, op het strand, in de zee, heerlijk lunchen, mensen kijken, een heerlijk diner en mooie foto's van de zonsondergang...

Zaterdag mag ik weer, een dagje Scheviningen, met als hoogtepunt de musical 'Sisteract', samen met Anja, Nathalie en Chris, ik heb er zin in!

Ik heb me zelfs aangemeld voor de introductieavond van 'De kunst van Kindercoaching' een opleiding die me tot nu toe heel erg aanspreekt, helemaal in Onna, bij Steenwijk, maar het voelt zo goed en lijkt zo aan te sluiten bij dat wat ik graag wil doen, dat me dat niet tegenhoudt! Ik ben benieuwd wat me dat nog gaat brengen!

 

En ondanks dat ik ook wel eens wat mindere dagen heb, even niet lekker in mijn vel zit, alles even te veel is of mijn hoofd en mijn gedachten weer met me aan de haal gaan...besef ik me zo goed wat we allemaal wel hebben, hoe geweldig mooi en fijn dat is, hoe bijzonder het is dit besef te mogen hebben en zo intens te kunnen genieten!

Als je me nu vraagt hoe gaat het met jullie? Dan is mijn antwoord...GOED! (die...naar omstandigheden mogen jullie er lekker zelf bij denken!)

 

Ik geniet nog even van een mooie avond, een geweldig mooie (bijna) volle maan en al het andere wat nog op mijn pad komt!

 

Liefs Kim

Één uit duizenden...

 

Een blik, een woord

en je weet hoe ik me voel

Een blik, een woord

en ik weet wat je bedoeld

 

Zoveel herkenning in de ander

alsof je bijna hetzelfde bent

de spiegels die je voorhoudt,

't besef dat je me kent

 

Daarom kan ik je alles zeggen,

alles schrijven wat ik wil

Kan ik écht mezelf zijn,

dat maakt zo'n groot verschil

 

De waardering die je uitspreekt

over dat wat ik je geef

geeft mij vertrouwen in mezelf

in dat wat ik beleef

 

Vele momenten en verhalen,

blijven me voor altijd bij

Ik koester de herinnering,

samen, van jou en mij

 

Dat ik jou heb leren kennen

dat maakt mij echt zo blij

Jij bent er één uit duizenden

een uit duizenden voor mij

 

Ik ben je heel erg dankbaar,

dankbaar voor wie je bent

Want jij bent heel bijzonder,

een bijzonder mooi mens

 

In gedachten ben je bij me,

in mijn hart, daar zit jij

Voel ik een draadje van verbinding

Waar je dan ook bent, verder weg of heel dichtbij...

 

Bijzonder, hoe het 'toevallig' lopen kan

De 50euro van die mevrouw

Bijzonder wat dat ons gebracht heeft

Als ze dát toch eens weten zou

 

 

Lieve  Esther, dank je wel!

Bankje

Ik zit hier wat te zitten,

op 'mijn bankje' op de hei

Eventjes alleen nu,

Eventjes heel vrij

 

Op zoek naar woorden en ook zinnen,

die beschrijven wat ik voel

Woorden en zinnen

die kunnen zeggen wat ik bedoel..

 

Maar ik voel ontzettend veel nu...

van alles flitst er door me heen

er lijkt geen einde aan te komen

hier zit ik dan...alleen

 

Maar ik ben hier niet alleen nu

Ik weet...jij zit hier aan mijn zij

jij vertelt me jouw verhalen

niet ik alleen, maar wij

 

Ik geniet nu van het hier zijn

van de omgeving om me heen

want met jou in mijn hart

ben ik 'hier' nooit alleen.

 

Begrip...

Luister naar mijn woorden

Hoor wat ík bedoel

Begrijp wat ik wil zeggen

en voel wat ik nu voel...

 

Sta een moment in mijn schoenen

of loop een stukje met me mee

ervaar waar ik nu voorsta

en leidt mijn leven voor twee

 

Je hoeft nu niets te zeggen

de stilte zegt genoeg

er even zijn voor mij nu

dat is wat ik je vroeg

 

Iemand die echt luistert,

zonder antwoord, zonder vraag

alleen maar even luisteren

dan máák jij mijn dag vandaag

 

Luister naar mijn woorden

Hoor wat ík bedoel

Begrijp wat ik wil zeggen

en voel wat ik nu voel...

Dat heb ik zo nodig...

Dat je snapt...

 

Als je snapt wat ik bedoel...